De mensheid staat wat betreft zijn ontwikkeling op spiritueel niveau nog in zijn kinderschoenen.
De afgelopen honderd jaar is vooral de nadruk gelegd op de buitenkant.
Het uitvinden van zaken, het ontwikkelen van technische hoogstandjes en het ontdekken van de wereld om hem heen.
Hij is op de maan geweest, heeft atomen weten te splitsen, maar hoe hij geestelijk in elkaar steekt en waarom hij op een bepaalde manier reageert naar de wereld buiten hem, is tot nu toe nog vrij onbekend.
Wij zijn momenteel bezig met de kinderjaren van ons bewustzijn, het ontdekken van ons zelf, wie wij zijn, wat ons doel is hier op aarde en hoe wij invulling kunnen geven aan onze innerlijke drang naar ontwikkeling op geestelijk gebied.
Wat kenmerkt nu deze kinderjaren, het kind zijn ?
Een kind ziet de wereld om hem heen door de gekleurde bril van beperkt denken.
Een kind houdt zich niet bezig met de wereld van oorzaak en gevolg maar leeft vanuit zijn gevoel.
Stel dat een kind iets verkeerds doet en hij wordt daarvoor gecorrigeerd door zijn ouders, het kind zal niet begrijpen waarom hij gecorrigeerd wordt, beseft alleen dat iemand boos is op hem en als reactie begint hij te huilen.
In zijn beperkte denken zit de wereld van oorzaak en gevolg simpel in elkaar, hij krijgt een standje (oorzaak) en daarom begint hij te huilen (gevolg).
Wij als volwassenen weten dat dit niet zo is, het kind deed iets verkeerd (oorzaak) en kreeg daarom een standje (gevolg) wat het kind deed huilen (2de gevolg).
Wij als volwassenen zeggen dan ook tegen het kind dat als hij zijn gedrag verandert het standje ook uitblijft, wij beredeneren het gedrag en hebben zodoende het overzicht.
Wij kunnen als het ware vanuit een hoger gelegen gezichtspunt het kind overzien en zo bemerken dat er een oorzaak en gevolg reactie aan de gang is waar het kind geen notie van heeft.
De mens nu doet voortdurend hetzelfde als het kind in ons voorbeeld.
Hij reageert op prikkels uit zijn omgeving en deze prikkels ziet hij als oorzaken.
De reactie door hemzelf hierop noemt hij het logische gevolg.
Als er nu iets moet veranderen dan zegt hij geheel eerlijk, als de oorzaak wordt weggenomen dan verdwijnt ook de reactie.
Zoals het kind zou zeggen, als jullie geen standje geven ga ik niet huilen.
Maar bij het kind hebben wij het overzicht en kunnen daarom zeggen, luister eens even het standje was niet de oorzaak maar het gevolg van je gedrag en als je nu zou stoppen met dat gedrag dan zou je ook geen standje meer krijgen en hoef je ook niet te huilen, dus als je zelf de oorzaak wegneemt dan verdwijnt het gevolg en het 2de gevolg.
Als mens zijnde moeten we dus leren om verder te kijken, leren inzien dat de prikkels van buitenaf het gevolg zijn van oorzaken die in ons zelf liggen en dat onze reactie hierop dus het 2de gevolg is.
De mens wordt als het ware middels zijn omgeving met zichzelf geconfronteerd.
Als iemand irritant gedrag vertoont dan zegt de mens, hij irriteert mij en als hij daarmee stopt dan hoef ik mij niet meer te ergeren.
Hij zegt dus letterlijk dat de persoon buiten hem moet stoppen met het veroorzaken van prikkels die negatieve gevoelens in hem oproepen.
De volwassene moet stoppen met het geven van standjes (irritatie) zodat het kind niet hoeft te huilen (ergeren).
De mens moet dus leren verder te kijken.
Kijken naar de wereld in hem zelf.
Waarom veroorzaken die prikkels van buitenaf hem die ergernis?
Wat in zichzelf doet hem irriteren?
Als hij deze oorzaken gaat zoeken in zichzelf zal hij tot wonderbaarlijke ontdekkingen komen.
Zo zal hij zich gaan realiseren dat hij zelf de oorzaak is en dat hij ook degene is die zijn eigen ergernis kan wegnemen en dat hij dus verantwoordelijk is voor zijn eigen geluk.
De nadruk komt dus te liggen op het zelf en niet meer op die ander.
Wat heeft dat tot gevolg in de praktijk.
Het kind leert inzien dat standjes gegeven worden naar aanleiding van iets wat hij doet en dat hij die standjes kan voorkomen door dat iets niet meer te doen.
Hij verandert iets bij zichzelf zodat het uiteindelijke resultaat positief is, namelijk dat hij niet meer hoeft te huilen.
Door zelf iets te veranderen stopt hij de negatieve prikkels die op hem afkomen.
In de volwassen wereld zou het als volgt werken
(voorheen)
Iemand wekt irritatie bij mij op door het gedrag dat hij vertoont.
Dit beïnvloedt mij negatief en zodoende ontstaat er een vervelende sfeer tussen ons.
Ik vind dat dit alleen kan veranderen als die ander stopt met het irritante gedrag want dan verdwijnen ook de negatieve gevoelens in mij.
(nu)
Iemand wekt irritatie bij mij op door het gedrag dat hij vertoont.
Dit beïnvloedt mij negatief en zodoende ontstaat er een vervelende sfeer tussen ons.
Ik vind dat dit kan veranderen door bij mijzelf te gaan kijken waarom ik mij aan hem erger.
Wat in mij zorgt ervoor dat ik mij stoor aan het gedrag van die ander?
Meestal zal blijken dat die ander zorgt voor het opwekken van een bepaald negatief gevoel, de ander houdt jou als het ware een spiegel voor.
De ander zorgt met zijn gedrag voor een bepaalde vibratie en jij pakt deze vibratie op als negatief omdat jij stukken in je hebt die op dezelfde manier vibreren.
Ook positieve vibraties werken op deze manier want wat jij humoristisch vindt kan een ander wel smakeloos vinden.
Het heeft dus alles te maken met wat er binnen in jou omgaat
Nu zorg ik ervoor dat ik die negatieve vibraties bij mijzelf stop, ik zorg er dus voor dat ik mij niet meer erger aan die ander.
Nu zal blijken dat die negatieve gevoelens als reactie op het gedrag van die ander ook bij mij verdwijnen.
Dus, door aan mijzelf te werken zorg ik ervoor dat mijn omgeving verandert.
Dit is voor de meeste mensen een vreemde gewaarwording, hoe is het mogelijk dat je omgeving verandert door iets bij jezelf te veranderen?
Maar denk nu nog eens even aan het kind in ons voorbeeld.
Ook hij zal in eerste instantie hetzelfde zeggen maar uiteindelijk zal hij merken dat het wel werkt.
Zijn omgeving verandert (hij krijgt geen standje meer) omdat hij iets bij zichzelf verandert (ander gedrag).
Wij vinden dit logisch omdat wij het overzicht hebben maar zo werkt het ook in onze eigen volwassen wereld.
Nog even een ander voorbeeld.
Stel, je gaat naast het spoor wonen en om het half uur komt er een trein voorbij waar jij je aan ergert
In dit geval kun je de ander niet veranderen want jij bent niet bij machte om die treinen anders te laten rijden.
Dus wat doe jij, je zorgt ervoor dat er iets bij jou verandert zodat je je niet meer ergert aan die treinen.
De treinen die blijven maar jij hoort ze naar verloop van tijd niet meer.
Dit is een voorbeeld wat aangeeft dat het werkt, dat als je iets bij jezelf verandert je omgeving verandert.
Pas als die mensen aan het spoor visite krijgen en verbaasd vragen hoe ze uit kunnen houden langs het spoor, geven ze het simpele antwoord, wij horen die treinen niet meer.
Voor hen is dus daadwerkelijk de omgeving veranderd.
Stel dat je je irriteert aan een ander en je leert die negatieve vibratie te stoppen, dan verandert je omgeving want je irriteert je niet meer, terwijl die ander wel deel blijft uitmaken van je omgeving.
Als dan iemand anders vraagt of jij je ook zo ergert aan die ander dan kun je eerlijk zeggen dat je niet eens merkt dat die ander irritant gedrag heeft.
Zo kun je gaan merken dat je zelf alle invloed kunt uitoefenen op je omgeving door het bij jezelf te houden.
En natuurlijk moet je geen wonderen verwachten want als kind lukt het ook niet om alles in 1 keer goed te doen.
Het is een leer proces waar je eigelijk nooit mee klaar bent want telkens weer kom je stukken van jezelf tegen die je gespiegeld worden door een ander.
Je ouders, je relatie, collega’s, vrienden en kinderen allemaal komen ze op een bepaalde manier bij je binnen en maken ze wat los.
Als je nu weet dat hetgeen wat loskomt te maken heeft met jezelf en je innerlijke gevoelens dan besef je ook dat je niet boos hoeft te worden op die ander omdat hij of zij alleen maar spiegelt wat er binnen in jou leeft.
En weet dat iedereen er mag zijn met al zijn positieve en negatieve kanten want uiteindelijk zijn we allemaal gelijk.
Iedereen is mens en heeft recht op zijn of haar plekje hier op aarde.
En voordat we beginnen over die splinter in het oog van een ander kunnen we beter beginnen aan de balk in ons eigen oog.
Ook ik weet dat ik fouten heb, terwijl ik toch dit schrijf, omdat ik weet dat het een leer proces is.
Net als fietsen, het duurt lang voordat je het onder de knie hebt, en wat is er mis mee als iemand anders je helpt die zelf nog niet zo goed fietsen kan.
Samen op weg is de beste manier om er komen
Probeer het bovenstaande eens uit in de praktijk en kijk of het ook voor jou werkt want je verliest er niets mee, je kunt er alleen maar beter van worden.
Veel geluk en heel veel fiets plezier.
Rene de
Quastenit